आयुष्य हे मोठ्या यशात नाही, तर छोट्या-छोट्या क्षणांतल्या सुखात दडलंय!
मन भरून हसायला, डोळे भरून चमकायला आणि आत्मा भरून समाधान अनुभवायला मोठ्या गोष्टींची गरज नसते…
कणभर क्षणही मनभर आनंद देऊ शकतो.
जगताना अनेकदा आपण सतत मोठ्या गोष्टींच्या मागे धावतो. मोठं घर, मोठी गाडी, मोठं पद, प्रतिष्ठा, मोठं यश… हेच सारं आपल्याला हवंच असतं! पण या धावपळीत नकळत आपण आयुष्यातील खरा आनंद हरवून बसतो आणि मग एक दिवस जाणवतं की खरी मौल्यवान संपत्ती ही या छोट्या छोट्या क्षणांत दडलेली होती. खरं तर सुखाने जगणं काही कठीण नसतं. ते आपल्या भोवती, अगदी जवळचं असतं..
फक्त आपण त्याकडे पहायला विसरतो. सकाळच्या शांत हवेत पक्ष्यांचं किलबिलणं, पावसाच्या थेंबांचा थंडगार स्पर्श, आईच्या हातचा गरमागरम जेवणाचा स्वाद, एखाद्या छोट्या मुलाचं निरागस हास्य, संकटाच्या वेळी मिळालेला एकच आधाराचा शब्द… “मी आहे ना!” … किंवा अचानक कुणी जवळच्यांनी येऊन मनापासून विचारलेला प्रश्न… “कशी आहेस गं?” … हाच तर खरं समाधान देणारा आनंद आहे.
खरं सांगायचं तर मी मनाने फार हळवी आहे.. परंतु जीवनाच्या परीक्षेत नापास होऊन हताश होणे मला कधीच आवडलं नाही. जीवनातील प्रत्येक क्षण जगताना त्या क्षणाला मी मनाच्या अगदी आतून मनापासून जगते.एक स्त्री, एक आई आणि एक शिक्षक म्हणून जगताना असे कितीतरी क्षण आहेत, जे मी मनाच्या तळाशी जपून ठेवले आहेत. माझी लहानगी लेकरं… त्यांचं निरागस प्रेम… त्यांच्या डोळ्यांतला विश्वास… हेच माझं खरं सुख आहे.
एखादं पिल्लू वाचनात अडखळलं की मी त्याच्या शेजारी उभी राहून कानाशी हलकेच शब्द सांगते आणि अचानक त्याला वाचन जमायला लागतं.. तेव्हा त्याच्या चेहऱ्यावर उमललेलं व फुललेलं हास्य, डोळ्यांत चमकणारा आत्मविश्वास बघून त्या क्षणी मन म्हणतं…. ‘हा छोटासा क्षण किती मनभर समाधान घेऊन आलाय!’
आजारी असताना आर्याने तिच्या इवल्याशा हातांनी कपाळावरून फिरवलेला स्पर्श… त्या क्षणी ती लेक नव्हे तर आईच भासली. तिच्या त्या मायेने मन भरून येतं, डोळे पाणावतात आणि अंतर्मन आनंदाने ओसंडून जातं एवढ्या छोट्या लेकीच्या अपार प्रेमाची उतराई मी कधी करु शकेन, हाच प्रश्न मनात दाटून येतो.. आणि वाटतं साठवून ठेवावा…हा वात्सल्यपूर्ण आनंदाचा सुखद क्षण.मला आनंद साठवण्याचं खूप वेड आहे. अनेकदा असे क्षण फोटो मध्ये कैद करून ठेवण्याचा माझा छंद खूप गोड आठवणीं देऊन जातो..फोटो काढतांना कधी खरे तर कधी मुद्दाम पोज देणारे इवलेसे गोड चेहरे बघून मन प्रसन्न होते…फोटो शूट सुरु असताना हळूच माझ्या मानेत चेहरा खुपसणारं निरागस बाळ बघून आनंदाने मनाला बहर येतो..
शाळेत खेळामध्ये जेव्हा मी सहभागी होते.. तेव्हा मी म्हणजे त्यांची मॅडम जिंकावी म्हणून मुद्दाम चिटिंग करून मला जिंकवणारी निरागस लेकरं. प्रत्येक क्षणाला मिळणारा आनंद प्रत्येक वेळी वेगळी व्याख्या, एक वेगळे स्थान निर्माण करत असतो… त्यातून सुरु राहतो एक आनंददायी जीवन प्रवास..
आठवतं मला… कोल्हीला असताना पारधी बेड्यावर दगडाच्या चुलीवर पोळ्या करताना लागलेले चटके! पण माझ्या हातच्या भाकरीचा त्या लेकरांनी स्वाद घेताच त्यांच्या डोळ्यांतील आनंद बघून… त्या चटक्यांचं भानही राहिलं नाही. खरा आनंद व खरं समाधान तेव्हाच जाणवलं.
आयुष्यातील छोट्या छोट्या कृतीतून इतरांचे दुःख हिरावून त्यांना आनंदी ठेवण्यासाठी धडपडत असताना आपल्याला दुपटीनं आनंद मिळतो.
खरं सांगायचं तर…. मोठ्या यशाने कदाचित एकदाच भरपूर आनंद मिळेल. पण रोज जगलेल्या छोट्या छोट्या क्षणांतून जे समाधान मिळतं, ते अनमोल असतं. म्हणूनच कधी कधी थोडं थांबायला हवं, स्वतःसाठी वेळ काढायला हवा आणि या छोट्या छोट्या सुखांचा मनापासून आस्वाद घ्यायला हवा.
एक गोष्ट मात्र कायम लक्षात ठेवावी…प्रत्येकाच्या आयुष्यात मोठं सुख असेलच असं नाही. पण या लहान लहान क्षणांतलं सुख भरभरून जगता आलं… तरच आयुष्य खरंच सुंदर, समाधानकारक आणि अर्थपूर्ण बनतं…
मोठं सुख सापडलं नाही तरी हरकत नाही…छोट्या छोट्या क्षणांतलं सुख ओळखता आलं, तर आयुष्य खरंच जगण्यासारखं होतं. 🙏🏻✍🏻 दिपाली सावंत.
(सहा. शिक्षिका)
जि. प. प्रा. शाळा शेकापूर (बाई)
ता. हिंगणघाट जि. वर्धा
#zpschool #education #dipalisawant
About the Author
