आज वातावरणात खूप जास्त दमटपणा होता….वर्गात वीजही नव्हती. पंखा बंद, हवा बंद… उकाड्याने लेकरं थकल्यासारखी वाटत होती आणि मीही. मी म्हटलं,
“चला रे, थोडावेळ बाहेर खेळायला जाऊ या .” मुलांना तेच हवं होतं. मुलं टाळ्या वाजवत वर्गाबाहेर धावली. बागेतल्या आमच्या नेहमीच्या बेंचवर आम्ही सगळे जाऊन बसलो. तेवढ्यात लहानगी प्रियल म्हणाली… “आज काय खेळ खेळायचा? मॅडम! आज आम्हीच तुम्हाला एक मस्त खेळ शिकवणार!”
मलाही तिच्या बोलण्याची मजा वाटली..मी म्हटले, “अरे वा! कोणता बरं खेळ?”
“चिमणी उडाली, कावळा उडाला…” ती आनंदात म्हणाली.
मला खेळ माहित होता, पण मुद्दामच मी मला माहित नसल्यासारखे विचारलं .
“अरे व्वा! हा खेळ तर मला अजिबात माहित नाही…आधी मला शिकवा, मग आपण खेळूया.”मुलांनी मला खेळाचे नियम सांगितले. आणि माझ्या अवती भवती जमलेल्या लेकरांनी माझ्याच मांडीवर खेळ सुरू केला. आधी सगळे ओरडायला लागले…नंतर एकेकाने आदेश दिले…
“चिमणी उडाली!”
सर्वांनी बोटं वर केली.
“कावळा उडाला!”
पुन्हा सगळ्यांची बोटं हवेत.
अचानक कुणीतरी ओरडला…
“टेबल उडाला!”
आणि काहींनी न कळत टेबलही ‘उडवलं’.
“अरेरे! बाद…बाद…” सगळे मिळून ओरडले आणि हसता-हसता पोट दुखेपर्यंत खिदळले. थोड्या वेळात “बेंच उडाला ”, “पेन उडाला ” असंही ऐकू आलं. आणि जो कोणी वस्तू उडवतो, तो लगेच खेळातून बाहेर..😄हसण्यात-खेळण्यात मुलांनी एक छान गोष्ट समजून घेतली….फक्त मानव निर्मित मोजक्या काही वस्तू सोडल्या इतर निर्जीव वस्तू उडत नाहीत… फक्त पक्षी, किटक आणि प्राणीच म्हणजे सजीव उडतात. यातून मुले खेळता खेळता शिकली…खेळ संपता-संपता उकाड्याने थकलेली लेकरं झाडाच्या सावलीत खेळून अगदी ताजीतवानी झाली. पण आमच्या बाजूला बसलेली चिऊताई स्मिरल शी भांडण झाल्याने थोड्या रागात होत्या. मात्र खेळात सहभागी न होता बाजूलाच शांत बसून आराम करत होत्या…पण अधून मधून आमचा खेळ बघत होती. थोड्या वेळाने तिची स्मिरल गट्टी करून देऊन तिलाही खेळात घेतले. खेळ झाला, शिक्षण झालं आणि विरंगुळाही झाला. माझ्या मांडीवरच खेळ सुरू असल्याने मला मात्र पूर्णवेळ जागेवरून हलताही आले नाही. पण त्यातच एक वेगळं समाधान मिळालं…
त्या क्षणाला “चिमणी उडाली कावळा उडाला” हा खेळ खेळतांना लेकरांच्या निरागस डोळ्यांतलं हसू पाहून मीही पुन्हा एकदा लहान झाले होते.✍️ दिपाली सावंत
#खेळ #गेम #dipalisawant #शालेयखेळ
About the Author
