अमेरिकेतली शेती आणि शेतकरी पाहू.. असे म्हणल्यामुळे जावईबापूनी प्रोग्राम नक्की केला. गाडी काढली आधी सर्व्हिसिंग करू म्हणाले व गाडी सर्व्हिस शेडकडे आणली. मला वाटले आता अर्धा तास तरी लागणार, गाडी धुऊन पाऊल लख्ख करायला…म्हणून मी गाडीतून उतरायची तयारी केली तर अहो आश्चर्यम .. गाडीत आम्ही बसलेले असताना देखील गाडी थेट शॉवर खाली घुसवली, साबणाच्या फेसाचा जोरदार फवारा चाहुदिशानी आला, पाच मिनिटांनी तितकाच जोरकस फवारा पाण्याचा पण आला…गाडी पुढे सरकली तर ताबडतोब कोरडाठाक होऊन बाहेर पडली ! सगळे अपुनमत्त्या (ऑटोमॅटिक) व इतक्या फटाफट झाले की मी अवाक झालो ! शेती थोडी दूर आहे म्हणाले, गावाबाहेर दूरवर मोकळी जमीन तर भरपूर दिसत होती, मोकळी म्हणजे त्यावर सर्वत्र अंथरलेली हिरवीगार मखमल होतीच म्हणा ! इथे आल्यापासून ह्या चौफेर पसरलेल्या हिरवाईने अक्षरश वेड लावले आहे. आपल्याकडे बालकवीनी हिरवे हिरवे गार गालिचे ..हरित तृणांच्या मखमालीचे.. असे निसर्ग वर्णन केले, ते अमेरिकेल अगदी चपखल बसते पण आपल्याकडे मात्र ‘दुरूनच डोंगर साजरे’…..ह्या म्हणीचा प्रत्यय येतो. कारण हिरवळ म्हणून त्यावर लोळण घेतली तर चिलाटी, बोराटी व हेकळनीच्या काट्याने अंग ओरबाडून निघेल ! नशिबाने कुठे हराळी असलीच तर त्यात काँग्रेस गवतच जास्त असेल. हे सगळे जवळ गेल्यावरचे प्रकार, बाकी दुरून मात्र हिरवे गालिचे ! मी विचारले ही मोकळी जमीन शेतीला चांगली नाही का ? उत्तर आले की ही चांगलीच शेतजमींनच आहे, पण मालक कोणतेच पीक घेत नाहीत. अरेच्या इथेही नुसते सातबाराचे मालक आहेत का ? तसे नाही हो.. जमीन शहरालगत असल्याने प्रचंड किमतीत विकल्या जाते मग कोण शेतीच्या भानगडीत पडेल..! म्हणजे प्लॉटिंगचा उद्योग इथेही भरभराटीस आलेला दिसतो, आपल्याकडे जसे जमिनीतून पीक घेण्याच्या रिकामटेकड्या धंद्यापेक्षा प्लॉटिंग, रस्ते किंवा एखाद्या प्रकल्पात जमीन देऊन भरमसाट कमाई करण्याचा उद्योग जसा फोफावला आहे तोच प्रकार इथेही आहे म्हणायचा. पुढे एका शेतातील मक्याचे पीक दिसले, नजर जाईल तिथपर्यंत हिरवीगार मक्याची धाटे दिसत होती, इथला अल्पभूधारक शेतकरी किमान शे-पाचशे एकराचा धनी असतो म्हणे ! शेवटी फॉर्म हाऊसवर पोचलो, त्याच्या आसपास वाटाणे, कांदे, भेंडी, काकडी, टोमॅटो, मिरची, फुले व काही फळझाडे शिस्तीत लावलेली, म्हणजे माल्चिंग पेपर इत्यादी अंथरून लावलेली होती. हाताने लागेल तो भाजीपाला तोडून घ्यायचा, निघताना वजन करून पैसे द्यायचे, शेती पाहण्यासाठी 20 डॉलर वेगळे ! फक्त ताजा भाजीपाला घेतल्याचे समाधान ! बेटे पक्के व्यापारी आहेत कोणत्याही गोष्टीची मार्केटिंग करून खिसा रिकामा करण्यात वस्ताद !
रस्त्यालगत पायी चालणारा माणूस दुर्बीण लाऊन बघितला तरी इथे सापडणार नाही, पण जागोजाग बंदिस्त व्यापारी ‘गोदामें कम दुकाने’ मात्र माणसांनी फुल्ल भरलेली, अगदी सलून पासून केमिस्ट पर्यंत ! माणसांची गर्दी एकतर अशा संकुलात किंवा पार्क, मॉल ,रेल्वे स्टेशन व एअरपोर्ट वर दिसणार. माणसे दिसत नसल्याने आधी वैताग येत होता नंतर मात्र ही रचना उमजली . उदाहरणच द्यायचे झाले तर….एखाद्या संत्र्या सारखी मोठी आकर्षक रचना आहे ही, वरून खडबडीत असलेली जाड साल (वस्त्या) …. त्यात गोलाकार मांडलेल्या संत्र्याच्या लयबद्ध फोडी ( व्यापारी संकुले )….आत मधुर रसाचा प्रत्येक थेंब पातळ आवरणात पॅक केलेल्या कोमल कळ्या.( माणसांची गर्दी )… व्वा ! ओरिजनल अमेरिकन माणसा बरोबर संवाद साधावा असे फार वाटायचे. शुकशुकाट असलेल्या ठिकाणी ते शक्य नव्हते, मग एका रेस्टॉरंटमध्ये तो योग जुळून आला. बुफे मध्ये पदार्थ वाढून घेताना एक ताम्रवर्णी गोरा सायेब जवळ येत अगम्य इंग्लिश (?) भाषेत मला काहीतरी विचारत होता….” एस, नो , हॅलो, सॉरी आणि ओफ s s” ह्या चारपाच मजबुत खांबावर आधारलेली आमची इंग्रजी कामी आली. समजल्या सारखे करत मी उत्तराची सुरुवात एस ने केली व मधेमधे हिंदी मराठीचा तडाखा हाणला… शेवटी ओफ s s म्हणत एकदम वेगात पुढे सटकलो ! अमेरिकन माणसाला फेफरे कसे येते ते पाहण्यास मात्र मूकलो. बाहेर तर सोडा, घरात सुद्धा मराठी इंग्रजी घोळामुळे आपली फॅ फॅ उडालेली असते. थोडे बहुत मराठी बोलता येणाऱ्या नातीला, एकावर एक अकरा… चा पाढा पाठ करून घेत होतो. हां सांग बरं….एकावर सात ? … सतरा ! एकावर आठ ? …. अठरा ! एकावर नऊ ? … नवरा !! नात निरागसपणे उत्तरली.. वास्तविक तिचा क्रम बरोबर व तर्कशुद्ध होता उत्तर पण प्रामाणिक होते, तरी इकडे मात्र आपली विकेट पडलेली असते ! आपल्या देवदेवतांची ओळख करून देताना पण आपली अशीच हवा गेलेली….! गणपती म्हणजे एलिफंट गॉड, मारोती हा मंकी गॉड, नंदी हा बुल गॉड, वराह म्हणजे…. स्वाइन गॉड…. आपल्याच शेपटीला धरण्यासाठी गोलगोल फिरणाऱ्या कुत्र्याची अवस्था कशी असते ते अमेरिकेतच कळाले!!
